Jóhann Friðrik Vigfússon

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 20. DESEMBER 1981 45

Jóhann Friðrik Vigfússon - Minning

Þann tíunda fyrra mánaðar, barst mér sú sorgarfrétt, að Jói vinur minn, hefði látist af hjartaslagi, um borð í skipi sínu, er það var statt í Bolungarvík. Hann hafði alla tíð verið heilsuhraustur, því komu þessi tíðindi enn meir á óvart.

Jóhann, eða Jói eins og hann var alltaf kallaður, var dugmikill og trygglyndur maður, sem stundaði störf sín af trúmennsku og kostgæfni. Mestan hluta starfsævi sinnar var hann á sjónum, fyrst á togurum, en síðan á millilandaskipum. Nú síðast var hann fyrsti vélstjóri á skipi Eimskipafélagsins m.s. Skeiðsfossi.

Hanri var sonur hjónanna Sigurborgar Kristjánsdóttur og Vigfúsar Benjamínssonar úr Reykjafirði, en kom ungur í fóstur að Horni, til föðurbróður míns Frímanns Haraldssonar og konu hans Hallfríðar Finnbogadóttur. Einnig dvaldi Sigurborg, móðir hans, langtímum saman á heimili þeirra, eftir að hún missti mann sinn en eftir að Jói eignaðist sitt eigið heimili, tók hann móður sína til sín og sýndi henni mikla umhyggju, allt þar til hún lést á Sólvangi í Hafnarfirði fyrir nokkrum árum.

Mér er enn minnisstætt, þó kornungur væri þá, er Vigfús heitinn, þá fársjúkur maður, kom að Horni á leið til ísafjarðar. Ég stóð við rúmstokkinn þar sem hann lá og tók hann þá hönd mín og bað þess, að við Jói yrðum góðir félagar og vinir. Þau vináttubönd okkar Jóa, sem þá bundust, hafa aldrei slitnað. Þó leiðir okkar lægju ekki alltaf saman, kom hann alltaf i heimsókn ef skip hans kom til Ísafjarðar, eða sendi kveðjur, jafnvel úr fjarlægum löndum.

Margar minningar rifjast upp, frá ungdómsárunum, heima á Horni er við vorum við leik og störf. Störfin voru í fyrstu aðallega fólgin í að sinna búfénaði, en fljótt hneigðist hugurinn að bjarginu, og oft fór meiri tími í að horfa af bjargbrún á fuglinn, en að huga að lambfénu. Það kom fljótt í ljós að Jói var óragur við að klifra í klettum og kom það sér vel, er hann fór að stunda bjargið fyrir alvöru. Þær leiðir sem hann valdi þar, voru ekki alltaf þær auðveldustu, og má til dæmis nefna, að hann kleif tindinn Jörund á Hornbjargi, sem ekki hafði verið klifinn í marga áratugi. Hann hafði yndi af íþróttum, en sérstaklega þó sundi og þolhlaupi og átti mörg hraðamet á milli bæjanna þarna norðurfrá. Skíðaíþróttin átti hug hans einnig, en útbúnaðurinn þá var ólíkur því sem nú tíðkast. Það kom sér vel að hafa góða æfingu á skíðum, er fara þurfti á milli bæja að vetrarlagi, oft í misjöfnum veðrum og lét Jói það ekki aftra sér, ef með þurfti.

Eftir að hann flutti frá æskustöðvunum, tók hann þátt í Skíða- mótum bæði á ísafirði og í Reykjavík. Síðar flutti hann til Reykjavíkur og hóf nám í Vélskóla íslands og lauk þaðan prófi með ágætum og var það mikið afrek með ekki meiri undirbúningsmenntun en hann hafði og sýnir það vel dugnað hans. Eftir það var hann á farskipum, oft á sama skipi fjölda ára og eignaðist þar góða vini. Jói var giftur Steinunni Kristjönu Guðjónsdóttur og lifir hún mann sinn. Eignuðust þau tvö mannvænleg börn, Jónu og Frímann. Þó hann dveldi langdvölum fjarri heimili sínu, sýndi hann því og ástvinum sínum mikla umhyggju.

Mestan hluta búskapar síns bjuggu þau að Krosseyrarveg 1, Hafnarfirði, en höfðu nú byggt nýtt íbúðarhús, ásamt dóttur sinni og tengdasyni. Hafði verið ætlunin hjá Jóa að taka sér frí, til þess að ljúka við sína íbúð, svo þau gætu flutt, en margt fer öðruvísi en ætlað er.

Það er skarð fyrir skildi, þegar Jói er horfinn og er söknuður ást- vinanna mikill. Votta ég og fjöl- skylda mín þeim okkar dýpstu samúð og biðjum góðan guð að létta þeim söknuðinn og blessa minninguna um góðan dreng. Góðum vini eru færðar þakkir fyrir tryggð og vináttu liðinna ára.

Arnór Stígsson, Ísafirði.